เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 16 หม่าตงซี
จางปู่โซ่วเอ่ยถาม “แล้วพวกเราจะทำอะไรกันต่อดีล่ะวะ?”
อี้หยางตอบ “ก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าจะไปอ่านหนังสือไงล่ะ” พูดพลาง เขาก็ชูถุงใส่เอกสารการเรียนในมือขึ้นมาโบกไปมา
เอกสารการเรียนเหล่านี้ล้วนเป็นสมุดแบบฝึกหัดของชั้น ม.1 แบบที่มีเฉลยอธิบายอย่างละเอียด นอกจากนี้ยังมีคู่มือเล่มเล็ก ‘รวมสูตรทุกวิชาระดับมัธยมต้น’ อีกหนึ่งเล่ม และคู่มือรวมคำศัพท์ภาษาอังกฤษสอบเข้ามหาวิทยาลัย 3,500 คำอีกหนึ่งเล่ม
จางปู่โซ่วมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ยังคงยากที่จะทำใจยอมรับได้ “แก... เอาจริงดิ?”
อี้หยางถอนหายใจ “ทำไมแกถึงไม่ยอมเชื่อฉันสักทีวะ ฉันอยากจะตั้งใจเรียนหนังสือจริงๆ”
“ก็ได้ แล้วจะไปอ่านที่ไหนล่ะ?”
อี้หยางตอบ “ไปบ้านแกแล้วกัน”
“หา? บ้านฉันเนี่ยนะ?” จางปู่โซ่วทำสีหน้าลำบากใจ “บ้านฉัน...”
อี้หยางถาม “เป็นอะไรไปวะ?”