เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13 เพื่อนซี้
ช่วงมัธยมต้น เป็นวัยที่โปรดปรานการจับกลุ่มตั้งก๊วนเป็นที่สุด ในช่วงขวบปีอันสับสนวุ่นวายนี้ หากไม่มีเพื่อนตายสักคนย่อมเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เพราะนั่นจะทำให้ตัวเองดูพิลึกพิลั่นและไม่เท่เอาเสียเลย
ตอนที่อี้หยางเดินทางกลับมาถึงบ้านในตัวอำเภอ ตรงซอกรอยต่อของประตูก็มีกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งเสียบคาไว้: เพื่อน พอกลับมาแล้วโทรหาฉันที่บ้านด้วยนะ
อี้หยางยืนจ้องกระดาษโน้ตแผ่นนั้นอยู่นานสองนาน ถึงได้เข้าใจกระจ่างแจ้งว่าใครเป็นคนทิ้งข้อความนี้ไว้
จางปู่โซ่ว
เขาคือเพื่อนตายที่สนิทชิดเชื้อที่สุดของอี้หยางในสมัย ม.ต้น
รูปร่างของเขาอ้วนท้วน ตัวไม่สูง
เขาอยากไว้ผมยาวสลวยแบบอี้หยางมาโดยตลอด แต่พ่อแม่กวดขันวินัยเข้มงวดเกินไป จึงทำได้เพียงตัดผมทรงสกินเฮดหัวเกรียนมาตลอดเวลา
ผมทรงสกินเฮด ยิ่งขับเน้นให้ใบหน้าของเขาดูใหญ่และกลมดิ๊กขึ้นไปอีก