ตอนที่ 152 ลอบสำรวจหออิ๋งชุนยามค่ำคืน

เมื่อเอ่ยถึงอู่ฉงอวิ๋น อาจารย์เฒ่าหูก็ถอนหายใจกล่าวว่า “นางกลับบ้านไปแล้ว เมื่อวานบอกกับข้าว่าคนทางบ้านมารับแต่เช้าตรู่ก็ออกจากตำบลไปแล้ว”

เดิมทีอู่ฉงอวิ๋นก็เป็นคนที่เขาเก็บมาได้

ยามนั้นเห็นคุณหนูตัวน้อยไร้ที่พึ่งพิงร่อนเร่อยู่ตามท้องถนน แต่งกายเป็นเด็กชายคอยปกป้องตนเอง ดูแล้วน่าเวทนายิ่งนัก ประจวบเหมาะกับที่เขากำลังหาเด็กรับใช้ประจำตัว จึงให้อู่ฉงอวิ๋นอยู่ข้างกาย

เวลานี้นางจะได้กลับบ้าน เขาย่อมยินดีแทนนางเป็นธรรมดา ทว่าหากคิดจะหาเด็กรับใช้ประจำตัวที่รู้ใจเช่นนี้อีกก็คงไม่ง่ายแล้ว

แม้จะกล่าวว่าอู่ฉงอวิ๋นใจร้อนไปบ้าง ทว่าเอาอกเอาใจอีกทั้งยังใส่ใจชายชราเช่นเขาเป็นอย่างดี ข้างกายพลันขาดนางไป อาจารย์เฒ่าหูจึงไม่คุ้นชินเป็นอย่างยิ่ง

ครั้นได้ยินอาจารย์เฒ่าหูกล่าวเช่นนี้ กู้สี่เม่ยก็พลอยยิ้มออกมาด้วย รู้สึกยินดีแทนอู่ฉงอวิ๋นจากก้นบึ้งของหัวใจ