บทที่ 117 - บดขยี้นามผู้อาวุโสใหญ่

บทที่ 117 - บดขยี้นามผู้อาวุโสใหญ่

เพียะ!

ภาพวีรบุรุษช่วยหญิงงามในจินตนาการมิได้ปรากฏ สวีเหม่ยเจียวถูกฝางเหว่ยตบฝ่ามือเดียวจนร่างลอยละลิ่วกระเด็นออกไป

โครม! ร่างอันบอบบางกระแทกโต๊ะตัวหนึ่งพังทลายอย่างรุนแรง ล้มลงกองกับพื้นกระอักโลหิตออกมา

ใบหน้าและริมฝีปากของนางแหลกเละไปทั้งแถบ โลหิตสีแดงสดไหลทะลักออกมาจนดูน่าตกใจ

"แม่เล้า แม่เล้า..." เหล่าหญิงคณิกาแห่งหอวสันต์โลหิตเห็นภาพนั้นก็รีบกรูเข้าไปล้อมรอบด้วยความห่วงใย พร้อมทั้งจ้องมองฝางเหว่ยด้วยความโกรธแค้น

เซี่ยงอวี๋และจงฉินสบตากันแล้วคลี่ยิ้มบางๆ พลางนึกในใจว่า ฝางเหว่ยผู้นี้ช่างไม่รู้จักทะนุถนอมบุปผาเอาเสียเลยจริงๆ

เพียงฝ่ามือเดียว กลับตบสวีเหม่ยเจียวจนมีสภาพน่าเวทนาถึงเพียงนี้