บทที่ 92 - เหมียวเฮยหลงปรากฏตัว

บทที่ 92 - เหมียวเฮยหลงปรากฏตัว

ทันทีที่สิ้นเสียงร้องตะโกนนั้น ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ฉินเจิ้งกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดอันคละคลุ้งที่พัดโหมปะทะใบหน้า สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที รีบแหงนหน้ามองขึ้นไปบนหลังคา ภายใต้แสงจันทร์ มีเงาร่างสีดำทะมึนสายหนึ่งกำลังยืนหลังค่อมอยู่ เสื้อผ้าขาดวิ่นยับเยินไปทั้งตัว มองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน เห็นเพียงเส้นผมที่ยาวสลวยยุ่งเหยิงเต็มศีรษะ พร้อมกับได้ยินเสียงคำรามอันทุ้มต่ำที่ฟังดูราวกับเสียงของภูตผีวิญญาณดังออกมาเป็นระยะ

ปัง!

พลันเห็นเงาดำสายนั้น กระทืบเท้าลงบนหลังคาอย่างฉับพลัน กระเบื้องมุงหลังคาแตกละเอียด คลื่นอากาศอันดุดันพัดกวาดตลบไปทางด้านหลัง ร่างทั้งร่างกระโดดทะยานลงมา เพียงก้าวเดียวก็พุ่งจากสันหลังคามาถึงนอกชายคา ตึง! ร่อนลงแตะพื้น สองขาวิ่งตะบึงอย่างรวดเร็ว พุ่งมาถึงตรงหน้าฉินเจิ้งในพริบตา

รอจนเข้ามาถึงตรงหน้า ฉินเจิ้งจึงเพิ่งจะมองเห็นใบหน้าของคนผู้นี้ได้อย่างชัดเจน เขาสะดุ้งตกใจอย่างฉับพลัน รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

คนผู้นั้นใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดสด ดวงตาทั้งสองข้างดุร้ายเหี้ยมเกรียมดั่งสัตว์ป่า เส้นผมที่ยาวสลวยปรกคลุมใบหน้าไปครึ่งซีกและเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสด ปากกว้างฉีกยิ้มแสยะ ภายในปากก็แดงฉานไปด้วยเลือด ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้นพัดโหมปะทะใบหน้าจนชวนให้คลื่นไส้อาเจียน ทันใดนั้นมันก็แผดเสียงคำรามลั่น ชกหมัดพุ่งเข้าใส่ฉินเจิ้งพร้อมกับเสียงแหวกอากาศอันรุนแรง ประหนึ่งสามารถเจาะทองคำและผ่าศิลาได้