บทที่ 79 - หายขาดจากกายาน้ำค้างแข็ง

บทที่ 79 - หายขาดจากกายาน้ำค้างแข็ง

วันรุ่งขึ้น!

แสงอาทิตย์ยามเช้าสายแรกสาดส่องเข้ามาในห้อง ตกกระทบลงบนร่างของฉินเสี่ยวหลิง

ยามนี้ บนร่างของฉินเสี่ยวหลิงไม่มีไอเย็นยะเยือก และไม่มีเกล็ดน้ำแข็งหลงเหลืออยู่อีกต่อไป ร่างกายของนางมีไออุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านออกมาแทน

ฉินเจิ้งไม่ได้หลับตานอนเลยตลอดทั้งคืน มือของเขายังคงกุมมือของน้องสาวเอาไว้แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด เฝ้ารอคอยให้น้องสาวฟื้นตื่นขึ้นมา

"เสี่ยวหลิง!" ฉินเจิ้งเอ่ยพึมพำเสียงเบา

ในตอนนั้นเอง ขนตาของฉินเสี่ยวหลิงก็ขยับไหวเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองข้างค่อยๆ ลืมขึ้น สบตาเข้ากับฉินเจิ้งพอดี

ทั้งสองคนต่างชะงักงันไปครู่หนึ่ง เสี้ยววินาทีต่อมา ต่างก็คลี่ยิ้มออกมาพร้อมกัน

"พี่ใหญ่!" ฉินเสี่ยวหลิงยิ้มกล่าว "ข้าชนะแล้ว"

ฉินเจิ้งมีใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความตื้นตันใจ หัวเราะเสียงดังลั่น "ใช่แล้ว เจ้าชนะแล้ว พวกเราชนะแล้ว นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าไม่ต้องทนทุกข์ทรมานจากกายาน้ำค้างแข็งอีกต่อไปแล้ว พี่จะช่วยให้เจ้าได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรเอง!"