บทที่ 4 - มิติวิถีสวรรค์

บทที่ 4 - มิติวิถีสวรรค์

เมื่อมองดูน้องสาวถูกพวกโจรพาตัวไป และมองดูทางเดินหินนอกกรงเหล็ก ฉินเจิ้งก็รู้สึกราวกับว่าเป็นตนเองที่ส่งน้องสาวเข้าปากเสือ

เขาตะโกนออกไปอย่างตื่นเต้นว่า "น้องสาว!"

ฉินเสี่ยวหลิงหันกลับมา บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มนั้นทั้งอบอุ่นและอ่อนโยน ประหนึ่งสามารถหลอมละลายน้ำแข็งและหิมะได้

ความขาวซีดบนใบหน้า ยิ่งทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกปวดใจและน่าสงสารจับใจ

"พี่ชาย!" นางร้องเรียกเสียงเบา

ฉินเจิ้งเอ่ยกับน้องสาวว่า "พี่จะต้องไปช่วยเจ้าอย่างแน่นอน รอพี่นะ!"

จากนั้นจึงหันไปเอ่ยกับโจรทั้งสองคนว่า "บอกหัวหน้าค่ายโจรของพวกเจ้าด้วยว่า หากน้องสาวของข้าเสียเส้นผมไปแม้แต่เส้นเดียว ข้าจะให้ค่ายมังกรครามทั้งค่ายต้องถูกฝังไปพร้อมกัน!"

โจรทั้งสองคนปรายตามองฉินเจิ้งอย่างดูแคลน คิดเพียงว่านี่เป็นคำพูดโง่เขลาจากความโกรธเกรี้ยวเท่านั้น ก่อนจะรีบพาตัวฉินเสี่ยวหลิงเดินเลี้ยวหายไปตรงหัวมุมทางเดิน