กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย 云逸 Yun_Yi
บทที่ 699 ภาค – แม่เลี้ยงเดี่ยวผู้สิ้นหวัง 14
หากผู้พิพากษาไม่รีบเคาะค้อนลงหลายครั้ง เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในห้องพิจารณาคดีคงดังจนแทบทำให้หลังคาเปิดไปแล้ว
ฉีเล่อเล่าลดมือลง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ
ฉีเสี่ยวเหอจับมือเธอเอาไว้ มุมปากของหญิงสาวเองก็มีรอยยิ้มเช่นกัน
เงินชดเชยนั้นเธอต้องการแน่นอน แต่หากจะให้ประนีประนอมหรือให้อภัยน่ะหรือ? ไม่มีทาง!
ทว่าความผิดประเภทนี้อย่างมากก็ถูกตัดสินจำคุกเพียงหนึ่งถึงสามปี หากมีการวิ่งเต้นอีกสักหน่อย ก็อาจได้รับโทษรอลงอาญาและออกมาใช้ชีวิตข้างนอกได้เลยด้วยซ้ำ
ที่เธอรอคอยจังหวะนี้ก็เพียงเพื่อต้องการรู้ความจริงทั้งหมด แล้วเปิดโปงให้คนพวกนั้นอับอายต่อหน้าสาธารณชน แต่บทลงโทษที่เบาหวิวเช่นนี้ เธอไม่พอใจแน่นอน