เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 603 ภาค –ลูกชายอนุไม่ใช่คน 12
สิงโตหินสองตัวส่งเสียงครางหึ่ง ๆ อย่างโอดครวญ “แม้ที่นี่จะเหมาะแก่การบำเพ็ญ แต่พวกเราไม่ชอบ! อยู่แบบนี้แล้วจะต่างอะไรกับตายไปแล้วเล่า? พวกเราชอบดูความครึกครื้นวุ่นวายของโลกมนุษย์ เจ้ารึบพาพวกเรากลับไปเสียที!”
ฉีเล่อเล่อหัวเราะคิกคัก ก่อนจะวางค่ายกลอย่างง่ายไว้รอบตัวพวกมัน “อยู่ที่นี่ให้เรียบร้อยเสีย ไม่ต้องกังวล อีกสักระยะข้าจะพาพวกเจ้ากลับเมืองหลวง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สิงโตหินทั้งสองก็ห่อเหี่ยวลงทันที ได้แต่หมอบนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่คิดจะสนใจเจ้าเด็กไร้ยางอายผู้นี้อีก
ฉีเล่อเล่อเดินลึกเข้าไปในป่า
ในที่สุดจิตสัมผัสของนางก็มองเห็นคนคุ้นเคยผู้นั้น
แน่นอนว่าเป็นความคุ้นเคยเพียงฝ่ายเดียว
ยิ่งเดินลึกเข้าไปในป่ามากเท่าใด บรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งชวนให้รู้สึกวังเวงน่าขนลุกมากขึ้นเท่านั้น