เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 592 ภาค –ลูกชายอนุไม่ใช่คน 1
ฉีเล่อเล่อเบ้ปาก “เทพอะไรอีก? แถมยังไม่สมบูรณ์ เป็นเทพระดับต่ำสุดอีก? ฉันเป็นมนุษย์ เป็นผู้บำเพ็ญเซียนธรรมดา ๆ ไม่ดีตรงไหน? ไม่สนใจหรอก”
ระบบหัวเราะหึ ๆ 【ท่านผู้ยิ่งใหญ่ มาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป ก็แค่ทำตามใจตัวเองก็พอ เทพเจ้าเองก็ไม่ได้มีอำนาจทุกอย่าง พวกเขาก็มีเรื่องที่จำใจต้องทำเหมือนกัน】
ฉีเล่อเล่อโบกมือเรียก “ลวี่สิง หยวนหยวน อาเธอร์ลิน ไปกันเถอะ”
ฉีจุนมองคนทั้งสามที่อยู่ข้างกายหายวับไปจากจุดเดิมทีละคน ส่วนหญิงสาวที่ทำให้เขายอมทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างให้ก็หายลับไปในระยะไกลเช่นกัน เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาแดงเรื่อ
ท้ายที่สุดแล้ว นางก็ไม่ได้ใส่ใจความทรงจำเหล่านั้น เพราะถึงอย่างไร ความทรงจำก็เป็นของเขา ไม่ใช่ของนาง
เขาเงยหน้าขึ้นออกคำสั่ง “ทุกคนกลับไปทำงานตามที่ได้รับมอบหมาย ข้าเชื่อว่าท่านผู้นำจะกลับมา”