เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 493 ภาค –ฝ่ามือเดียวกำหนดฟ้าดิน 29
ฉีเล่อเล่อยิ้มเย็นเล็กน้อย “ท่านประมุขมู่หรง ข้าไม่เห็นด้วยกับคำพูดนี้ของท่าน ยุทธภพไม่เคยเป็นของผู้ใดผู้หนึ่ง ในฐานะชาวยุทธ์ ย่อมต้องผดุงคุณธรรม ช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก และถือใต้หล้าเป็นภาระของตน”
“ยามนี้ราษฎรในจงหยวนกำลังทุกข์เข็ญ เรื่องแก่งแย่งระหว่างสำนักกับความแค้นส่วนตัวควรวางไว้ก่อน สิ่งที่ข้าต้องการทำไม่ใช่ทำอย่างไรให้คนทั่วหล้ายอมรับ แต่คือพวกเราจะทำอะไรเพื่อราษฎรได้บ้าง ก่อนหน้านี้ข้าไปชายแดนมา ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยความเสียหาย เสียงคร่ำครวญดังระงม ข้าอยากขอถามท่านเจ้าสำนักทั้งหลาย ในฐานะสำนักตัวแทนแห่งยุทธภพจงหยวน พวกเราจะทำอะไรได้บ้าง?”
แม้มู่หรงหยวนเซิ่งจะไม่เห็นด้วยในใจ แต่เมื่อเหล่าเจ้าสำนักต้องร่วมกันหารือแผนช่วยเหลือแผ่นดิน เขาก็ได้แต่พยักหน้าตอบรับ