เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 483 ภาค – ฝ่ามือเดียวกำหนดฟ้าดิน 19
เจิ้งฮ่าวหนานยังคงไร้เดียงสาอยู่มาก ได้ยินดังนั้นก็ร้อง “อา” เบา ๆ
แต่จวิ้นอ๋องหนุ่มกลับยกพระหัตถ์ถอดหน้ากากหัวหมาป่าออกจากพระพักตร์ รอยแย้มพระสรวลงดงามเจิดจ้าราวบุปผาในฤดูวสันต์
“อย่างนั้นหรือ? เมื่อครู่ข้าเคยคิดเช่นนั้นจริง อย่างไรเสียเจ้าก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่มีที่มาที่ไป สำหรับข้าแล้วนับเป็นภัยคุกคามอย่างใหญ่หลวง ข้าคือจวิ้นอ๋องหนานผิง เซิ่งเฉียน คุณหนูใหญ่ ยินดีที่ได้พบ”
ขณะตรัส พระองค์ก็หันพระพักตร์งดงามเสียจนยากแยกว่าคมคายหรืออ่อนหวานไปทางฉีเล่อเล่อ ดวงเนตรดอกท้อคู่นั้นจับจ้องนาง แม้แต่พระสุรเสียงยังลดต่ำแหบพร่าลงเล็กน้อย
จวิ้นอ๋องหนานผิง เซิ่งเฉียน เป็นบุรุษรูปงามเลื่องชื่อแห่งต้าเซิ่ง ยังไม่ทันถึงวัยสวมกวาน ชื่อเสียงด้านรูปโฉมก็เลื่องลือไปทั่วหล้าแล้ว