กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 337 ภาค –ไม่มีที่ให้หนี 9
เกาอ้าวจอดรถ ก่อนเดินอ้อมท้ายรถมาเปิดประตูฝั่งฉีเล่อเล่อ “เสี่ยวเล่อ เราคุยกันหน่อยไหม?”
ฉีเล่อเล่อลงจากรถ บริเวณนี้เงียบสงบมาก
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืน
สำหรับเมืองกั่ง นี่เพิ่งเป็นช่วงเริ่มต้นของชีวิตยามค่ำคืน ถนนทั่วไปยังมีผู้คนอยู่มาก แต่บริเวณนี้กลับแทบไม่มีใครผ่านไปมา
เธอขยับข้อมือเล็กน้อยแล้วลงจากรถ ใบหน้าประดับรอยยิ้มบาง ๆ “บังเอิญจริง ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นถนนที่ฉันถูกลักพาตัววันนั้นเลยนะ”
เกาอ้าวชะงักพูดไม่ออก เขาไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ
เหตุผลหลักก็คือเขาเติบโตที่ประเทศเอ็ม จึงไม่ค่อยคุ้นเคยกับถนนในเมืองกั่งนัก ไม่รู้เหมือนกันว่าขับมาถึงที่นี่ได้อย่างไร