กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 326 ภาค –ข้าคือหวังเป่าชวน 11
ภายในคุกหลวง หวังอวิ่นมีสีหน้าเคร่งขรึม นั่งฟังเสียงบ่นโวยวายรอบด้านโดยไม่เอ่ยอะไรสักคำ
ชายวัยกลางคนจากสายรองของตระกูลหวังคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง “ช่างน่าขันจริง ๆ ตอนท่านอัครมหาเสนาบดีหวังมีอำนาจ ไม่เห็นจะดูแลพวกเราสักเท่าไร แต่พอคราวนี้ต้องโทษ พวกเรากลับพลอยได้รับส่วนแบ่งไปด้วย ตอนพวกท่านเสวยสุข เหตุใดไม่คิดถึงพวกเราบ้างเล่า?”
บุตรหลานตระกูลหวังได้ยินแล้วโกรธจนด่ากลับ “เจ้าสารเลวไร้ยางอาย! เมื่อก่อนเจ้าตรากตรำเรียนหนังสือ ครอบครัวไม่มีเงินส่งเสีย มิใช่ท่านลุงเป็นคนมอบเงินให้เจ้าหรือ? สอบอยู่สิบกว่าปีก็ไม่ประสบความสำเร็จสักอย่าง บัดนี้ชีวิตไม่สมหวัง แล้วเหตุใดกลับมาโทษผู้อื่น?”