เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 257 ภาค –ตัวประกอบเครื่องมือในยุค 60 (จบ)
เมื่อเห็นเจ้านายวูบหายไปต่อหน้าต่อตา ฉีหยวนหยวนในร่างไก่ลายก็กระพือปีกบินขึ้นไปบนเก้าอี้ที่ฉีเล่อเล่อเพิ่งนอนอยู่ มันเลียนแบบท่าทางของเธอ เอนตัวพิงเก้าอี้อย่างสบาย ๆ แต่ผ่านไปครู่หนึ่งก็พึมพำเสียงต่ำว่า “ก็ไม่รู้ว่าเจ้านายนอนแบบนี้ทั้งวันไม่เมื่อยหรือไง นั่งยอง ๆ สบายกว่าตั้งเยอะ”
พึมพำไปพลาง มันก็เปลี่ยนมานั่งยอง ๆ อยู่บนเก้าอี้
พอดีกับที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น “ป้าฉี กลางวันแสก ๆ จะล็อกประตูทำไม? ขอยืมแป้งข้าวโพดหน่อยได้ไหม?”
ไก่ลายเปล่งเสียงเหมือนฉีเล่อเล่อไม่มีผิด “ไม่ให้ยืม คราวก่อนยืมไปยังไม่คืนเลย ใครให้หน้าเธอใหญ่ขนาดนั้น?”
สะใภ้ปากมากบ้านข้าง ๆ ในตอนนี้กลายเป็นหญิงวัยกลางคนไปแล้ว เธอเบ้ปากพลางเดินกลับบ้าน “ไม่ให้ก็ไม่ให้สิ ขี้เหนียวจริง ๆ”