เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 ภาค - ข้ารับจวิ้นจู่มาเป็นอนุให้สามี 22
ตอนนั้นเอง ป้าคนหนึ่งที่ยืนฟังและตามมามุงดูความครึกครื้นอยู่ตลอดก็ถ่มน้ำลายใส่พวกเขาอย่างดูแคลน “พวกเจ้านี่ช่างไร้ยางอายเสียจริง! น้องชายของพวกเจ้าน่ะ จ้างวานคนร้ายฆ่าพ่อตาของตน เมื่อวานฝ่าบาทมีพระบัญชาให้ตัดศีรษะไปแล้ว พวกเจ้าอยากตามหาก็ไปหาที่ป่าช้าร้างเถิด!”
เพราะฝ่าบาททรงผดุงความยุติธรรม แม้เกี่ยวพันกับพระญาติก็มิได้ทรงเห็นแก่ความสัมพันธ์ บัดนี้ราษฎรจึงพากันกล่าวขานสรรเสริญไปทั่ว กระทั่งมีผู้ใจกล้าบางคนเริ่มนำเรื่องนี้ไปแต่งเป็นละครเรื่องใหม่แล้วด้วยซ้ำ!
คนตระกูลป๋ายหลายคนเบิกตากว้างในทันที อะไรนะ? เป็นไปได้อย่างไร?
ฉีเล่อเล่อไม่สนใจพวกเขาอีก นางหมุนตัวเดินจากไป พลางคิดอย่างขบขัน ช่างน่าสนุกจริง ๆ พ่อแม่ของพวกเขาเพิ่งออกจากเมืองหลวงไป ส่วนพวกเขากลับเดินทางมาพึ่งพิงที่นี่ สวนทางกันอย่างพอดิบพอดี!