กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 126 เจ้าออกจากจวนนานเกินไปแล้ว
ยามที่ลู่หวยซีกลับมาถึงจวนโหว เมฆสีชาดตรงขอบฟ้าก็จางหายไปชั้นหนึ่งแล้ว
อาหารค่ำตระเตรียมไว้อย่างเรียบง่าย ทว่าโดยพื้นฐานล้วนเป็นของไม่กี่อย่างที่นางชอบกินในยามปกติ
นางปรายตามองแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าห้องไปก่อน
เพียงแต่เมื่อเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ถึงพบว่าบนเตียงไม่มีคนอยู่เลย แม้แต่ฟูกก็ยังพับไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ราวกับลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว
ลู่หวยซีขมวดคิ้ว พริบตานั้นก็คิดจะเรียกคนเข้ามาถามไถ่
ทว่าเพิ่งจะเผยอริมฝีปาก ร่างอันอบอุ่นร่างหนึ่งก็ทาบทับลงมาจากทางด้านหลัง
ท่าทางราวกับทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
ผู้มาเยือนโอบเอวนางไว้ แผ่นอกแนบชิดกับแผ่นหลัง กอดนางเอาไว้แน่นหนา