0094

⬢⬢⬢

ตอนที่ 94 คำพูดน่ะอย่าได้กล่าวซี้ซั้ว

ลู่หวยซีลืมเลือนสาเหตุที่มาเที่ยวนี้ไปเสียสิ้น นางตามเขากลับจวนมาอย่างเลื่อนลอยมิได้เอ่ยถามสิ่งใด

เซี่ยหยวนจิงพานางกลับมาส่งถึงในห้อง ก่อนจะจากไปยังบีบแก้มนางเบา ๆ

“วันพรุ่งเรื่องนั้นคงเอิกเกริกขึ้นมา หากเจ้าอยากกลับจวนสกุลลู่ อีกไม่กี่วันข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า”

พอเอ่ยถึงเรื่องจริงจัง ลู่หวยซีก็มิอาจใส่ใจความกระวนกระวายใจเมื่อครู่ได้อีก

มุมปากที่เม้มแน่นของนางกดต่ำลงเล็กน้อย เมื่อหวนนึกถึงถ้อยคำเหล่านั้นของลู่ถังซูที่แว่วได้ยินนอกเรือนเมื่อครู่ ความเวทนาสงสารสายสุดท้ายที่ผุดขึ้นเพราะเห็นแก่ท่านปู่ก็พลันมลายสิ้น

เป็นเรือนรองที่ก่อกรรมทำตนเอง หากนางยังรู้สึกไม่สบายใจ นั่นก็เท่ากับแบกรับความผิดแทนคนชั่วช้าแล้ว

“ต้องไปสิ ไม่อย่างนั้นแผนการร้ายครานี้ของลู่ถังซูจะนับว่าสิ้นสุดลงได้อย่างไร”