0092

⬢⬢⬢

ตอนที่ 92 นี่ถึงจะเป็นท่าทางยามเขาบันดาลโทสะ

อู๋เวินเหลียนสะกดกลั้น ใช้การกัดปลายลิ้นจนแตกเพื่อข่มกลั้นความอัปยศอดสูนั้นลงไป

นางมิได้แสร้งทำต่อไปอีก เพียงขานรับเสียงเบายิ่งประโยคหนึ่ง “เข้าใจแจ่มแจ้งเจ้าค่ะ คุณหนูสามสกุลลู่”

“เช่นนี้ถึงจะดี เรื่องที่อยากให้ลู่หวยซีเงยหน้าไม่ขึ้นน่ะ มิต้องมาเสแสร้งต่อหน้าข้า”

ลู่ถังซูกล่าวจบก็ปรายตามองนางอีกครา “เอาเถิด ในเมื่อมาแล้วก็รอชมอยู่ด้านข้างเสียสิ เฝ้าหวังมาเนิ่นนานปานนั้น หากมิได้เห็นกับตา เกรงว่าเจ้าคงมิสาสมใจพอ”

อู๋เวินเหลียนรอจนนางเดินจากไปแล้วจึงค่อยลุกขึ้นยืน

ด้านข้างมีรถม้าบดบังไว้ สภาพอันน่าอับอายของนางจึงถูกกำบังไปบ้าง ทว่านางยังคงจดจำความอัปยศอดสูครั้งนี้ไว้ขึ้นใจ

หัวเข่าทั้งสองข้างปวดหนึบ อู๋เวินเหลียนกำถุงเงินแน่น พลางกลับขึ้นไปยังรถม้าคันที่บ่าวไพร่สกุลอู๋นั่งอีกครา