เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 82 คนในเรือนข้าอย่าได้แตะต้อง
เส้นทางไปยังเนินหุยเชวี่ยสัญจรได้ง่ายดายยิ่ง ทั้งกว้างขวางทั้งไร้ผู้คน แม้จะเป็นรถม้า ก็ยังควบทะยานได้เร็วรี่ดั่งม้าศึก
ลู่หวยซีนั่งอยู่ด้านใน ความตื่นเต้นในคราแรกมลายหายไป ตลอดทางล้วนเต็มไปด้วยเรื่องหนักอก มีความอึดอัดทรมานที่บอกไม่ถูก
จวบจนได้พบหน้าเสิ่นรั่วจิน สีหน้าของนางจึงค่อยดูดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
“วันนี้กลับไปเกรงว่าจะดึกสักหน่อย ใต้เท้าเซี่ยจะมารับเจ้าหรือไม่”
เสิ่นรั่วจินก็สวมชุดบุรุษเช่นกัน สีเข้มกว่าของลู่หวยซีอยู่บ้าง คนทั้งสองนั่งเคียงกันแลดูมีกลิ่นอายสง่างามเจ้าสำราญอยู่ไม่น้อย
“พี่ชายข้าบอกว่าหากเขาว่างก็จะแวะมา เขายังไม่เคยมาดูเนินหุยเชวี่ยอย่างละเอียด ถึงตอนนั้นจะมาดูว่ามีของดีอะไรบ้าง”
ลู่หวยซีกำลังเหม่อลอยความคิดล่องลอย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสีหน้าของเซี่ยหยวนจิงยามจากไปเมื่อครู่เย็นชาเกินไปหรือไม่ นางจึงรู้สึกกระสับกระส่ายอยู่ตลอด