เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 47 มาเป็นที่พึ่ง แต่ดูเหมือนฮูหยินของข้าจะไม่จำเป็นต้องใช้ข้า
ลู่หวยซีรับช่วงดูแลสถานที่แห่งนี้ตั้งแต่แรกเริ่ม ก็เพื่อตัวนางเอง
นางไม่ขาดแคลนเงินทอง ไร้ซึ่งความทะเยอทะยานที่จะกอบโกยทรัพย์ก้อนโต เพียงแค่อยากมีสถานที่เงียบสงบสักแห่งที่ทำให้นาง รวมถึงเหล่านักร้องและนางรำที่ไร้ที่พึ่งพิงแต่ไม่อยากขายเรือนร่างได้มีที่คุ้มหัวนอน
ต่อมาเมื่อมาบ่อยครั้งขึ้น นางจึงเกิดความสนิทสนมผูกพันกับที่นี่มากขึ้นตามไปด้วย
เพียงแต่ในยามนั้นนางยังเยาว์วัยนัก ความคิดส่วนใหญ่หนักไปทางหาเรื่องสนุกสนาน จึงแทบไม่เคยไตร่ตรองถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของย่านซุ่นอันเลย
ครั้นพอเริ่มคิดได้ นางก็ได้รับคำกำชับว่าอย่าได้เปิดเผยหน้าตาให้ผู้ใดล่วงรู้ เพื่อความปลอดภัยและสุขสงบ
ทว่ายามนี้นางยืนอยู่ตรงนี้ หวนนึกถึงสายตาของซี่เยวียนเมื่อครู่ที่กล้ำกลืนน้ำตาไว้ทว่าแน่วแน่เหลือเกิน ยอมทำลายตนเองเพียงเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ ลู่หวยซีก็พลันรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งเปลี่ยนไปแล้ว