0008

⬢⬢⬢

ตอนที่ 8 อีกด้านหนึ่งของแม่หนูน้อย

ลู่หวยซีมองดูอู๋เวินเหลียน ในมือยังคงถือภาพอักษรพู่กันผืนนั้นที่เพิ่งเขียนเสร็จเมื่อครู่ นางไม่ใส่ใจการเปรียบเทียบของคนรอบข้างแม้แต่น้อย

นางรออยู่ครู่หนึ่ง คล้ายอยากจะรอฟังคำตอบสักคำ ทว่าอู๋เวินเหลียนกลับไม่ยอมเอ่ยปาก

ไม่ช่วยแก้ต่างให้ลู่หวยซี ทั้งไม่เอ่ยปากอธิบายแทนตนเอง ทำเพียงยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้น

“เจ้าเคยเห็นลายมือของข้าชัดเจนแท้ ๆ เวินเหลียน”

ลู่หวยซีมิได้ตำหนิ น้ำเสียงราบเรียบยิ่ง ดวงตายังโค้งลงเล็กน้อยประหนึ่งกำลังรำลึกความหลัง

“ช่วงเวลาที่เจ้าถูกรังแก เจ้ามาพักอยู่ที่บ้านข้าครึ่งเดือน ตลอดครึ่งเดือนนั้น เจ้าไปเรียนกับท่านอาจารย์พร้อมข้า เคยเห็นตัวอักษรที่ข้าฝึกเขียนมาแล้ว”

“ข้า......”