ตอนที่ 155 เกาโป ฉันกินข้าวก็เพื่อความปลอดภัย ไม่ใช่เพราะอาหารเลิศรสเด็ดขาด

ตอนที่ 155 เกาโป: ฉันกินข้าวก็เพื่อความปลอดภัย ไม่ใช่เพราะอาหารเลิศรสเด็ดขาด

ท้องร้องโครกครากด้วยความหิว

เกาโปพยายามข่มความหิวของตัวเองเอาไว้

ทว่าต่อให้หลับตาลงแล้ว จมูกก็ยังคงได้กลิ่นหอมที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ

กลิ่นหอมสายนี้ช่างน่าอัศจรรย์นัก

มันไม่ใช่กลิ่นหอมที่ปะปนกันมั่วซั่ว แต่เป็นกลิ่นหอมที่สามารถแยกแยะเอกลักษณ์ของอาหารแต่ละจานได้อย่างชัดเจน

กลิ่นหอมของผัดหมูพริกนั้นเผ็ดร้อนฉุนจมูก แฝงไปด้วยกลิ่นเนื้อที่เข้มข้น

กุ้งใหญ่นึ่งให้กลิ่นหอมสดหวาน

เพียงแค่ได้กลิ่นก็สัมผัสได้ถึงความสดอร่อยนั้นทันที

งาดำบดส่งกลิ่นหอมละมุนกลมกล่อม