ตอนที่ 42 มีเพียงร้านเล็ก ๆ ร้านนั้นที่มีคนเข้าออกขวักไขว่

ตอนที่ 42 มีเพียงร้านเล็ก ๆ ร้านนั้นที่มีคนเข้าออกขวักไขว่

“เถ้าแก่เนี้ย อมยิ้มนี้ราคาเท่าไหร่”

สวี่หย่งเฉียงที่กินอิ่มดื่มหนำแล้วเหลือบไปเห็นโหลแก้วสะดุดตาบนเคาน์เตอร์คิดเงิน

พอเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ถึงได้พบว่าข้างในบรรจุลูกกวาดเอาไว้

ลูกกวาดหลากสีสันแต่ละเม็ดถูกห่อด้วยกระดาษห่ออย่างมิดชิดแน่นหนา มองไม่เห็นรูปร่างหน้าตาของลูกกวาดเลย

สีของกระดาษห่อลูกกวาดไม่ได้สวยงามนัก เป็นเพียงสีพื้นเรียบ ๆ ดูคล้ายลูกกวาดโบราณในยุคศตวรรษก่อนอยู่บ้าง

แม้ด้านบนจะไม่มีชื่อยี่ห้อลูกกวาด และไม่มีวันที่ผลิตระบุไว้

แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เมื่อสวี่หย่งเฉียงมองเห็นลูกกวาด ในใจก็รู้สึกคันยุบยิบเหมือนมีอุ้งเท้าแมวกำลังเกาอยู่อย่างไรอย่างนั้น

ความคิดประหลาดอย่างหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว