เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 78 เหล่าจางขาเป๋
“พัวเหนียง” เป็นภาษาถิ่นของทางเสฉวน หมายถึงผู้หญิง คำที่มีความหมายเดียวกับคำว่า “เหล่าเม่ยเอ๋อร์” ที่คนแถบตงเป่ยใช้เรียก
ไม่กี่วันที่ผ่านมาเสี่ยวเจี๋ยติดตามผมกลับมาที่เสฉวน เธอไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยนอกจากคำภาษาถิ่นเสฉวนเหล่านี้ ทุกครั้งที่เธอพูดคำว่า “พัวเหนียงคนนั้น” มันดูตลกขบขันจนทำให้คนอดหัวเราะไม่ได้
ทว่าตอนนี้ผมกลับหัวเราะไม่ออก เพราะผมตระหนักลึกซึ้งถึงสถานการณ์อันตรายที่เรากำลังเผชิญ
เหยียนมู่หนิงได้รับบาดเจ็บ ผมก็ได้รับบาดเจ็บ เสี่ยวเจี๋ยเองก็ถูกทำร้ายจนล้มลง ตอนนี้ไม่มีใครสามารถต่อกรกับหญิงชุดขาวได้เลยแม้แต่น้อย
นั่นหมายความว่าวันตายของเราใกล้เข้ามาถึงแล้ว!
“ตบปาก!” หญิงชุดขาวตะคอกด่าอย่างเย็นชา นางยกมือขึ้นแล้วสะบัดตบลงไปในอากาศ
เพียงได้ยินเสียงดังปัง เสี่ยวเจี๋ยก็ถูกตบเข้าที่ใบหน้า ร่างถูกแรงตบจนหมุนเคว้งกลางอากาศแล้วตกลงไปกองอยู่ที่มุมห้อง