0025

⬢⬢⬢

ตอนที่ 25 ผีเฒ่าชุดไว้ทุกข์

ถนนยามเที่ยงคืนว่างเปล่าไร้ผู้คน สายลมเย็นยะเยือกหมุนวนพัดผ่านไป

ผมกระชับปกเสื้อให้แน่น ที่นี่ห่างจากประตูโรงเรียนมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีอีกสองป้ายรถเมล์ จะว่าไกลก็ไม่เชิง จะว่าใกล้ก็ไม่ใช่ ตอนนี้คงทำได้เพียงเดินกลับไปเท่านั้น

ถึงแม้เมื่อครู่จะนั่งรถไปถึงหน้าประตูโรงเรียนได้เลย แต่ผมทนอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว ตาเฒ่าในชุดไว้ทุกข์คนนั้นไม่รู้ว่าเป็นคนหรือผี ผมหนีออกมาจากตู้โดยสารก่อนย่อมดีกว่า

ผมลากฝีเท้าเหนื่อยล้าไปทางโรงเรียน ไฟถนนทอดเงาร่างอันเย็นเยือกของผมให้ยาวออกไป

อาจเพราะตรากตรำเดินสายมาทั้งวัน ผมเลยรู้สึกเพลียมาก โดยเฉพาะแขนทั้งสองข้างที่หนักอึ้งราวกับจะยกไม่ขึ้น