เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 236 บทส่งท้าย·ภาคต้น
พอตกค่ำ
ทุกคนก็ยกโต๊ะตัวใหญ่มาตั้งบนชั้นสองของหอชมวิว ตรงที่พวกเขามักมารวมตัวกัน
พวกเขาสั่งอาหารจากร้านอาหารที่ดีที่สุดในอวิ๋นอิ่น ให้พวกท่านลุงท่านป้าที่ทำอาหารเก่งที่สุดเป็นคนทำ จนอาหารวางเต็มโต๊ะใหญ่
ซ่งเฉาเสวียนกับภรรยา รวมทั้งพวกเขาทั้งหกคน ยังเรียกช่านซิง ซ่งทิงฉีที่ตอนนี้เป็นหัวหน้าเผ่า ผู้อาวุโสซ่งมี่ชิว และซ่งสวินเยว่ที่พักอยู่บนเขามาตลอดเพราะหลงใหลการหลอมอุปกรณ์มาด้วย ทุกคนนั่งกันเต็มโต๊ะใหญ่พอดี
“โชคดีที่ตรงนี้กว้างขวาง ไม่อย่างนั้นคงนั่งกันไม่พอแน่”
ซ่งเฉาเสวียนนั่งข้างภรรยา มองพวกลูกหลานพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
อูซูเงยหน้ามอง ทุกคนนั่งอยู่ใต้ต้นอวี้หลัน กลิ่นดอกไม้หอมเย็นลอยมาเป็นระยะ มองออกไปนอกราวกั้นก็เห็นวิวอวิ๋นอิ่นได้ทั่ว
“เมื่อก่อนตอนเราสองคนยังอยู่ที่นี่ ทำไมถึงไม่คิดสร้างที่ชมวิวดี ๆ แบบนี้บ้างนะ” สายลมอ่อนพัดผ่านขณะนางพูดพลางยิ้ม
ซ่งเฉาเสวียนมองพวกลูกหลานที่ยืนคุยหัวเราะกันอยู่ตรงราวกั้น พอได้ยินก็หันไปมองภรรยา “ฮูหยินออกไปข้างนอกทุกวัน จะมีเวลามาสนใจเรื่องในบ้านได้อย่างไร ส่วนข้าก็มัวแต่คิดถึงฮูหยิน เลยไม่ได้ใส่ใจจัดแต่งบ้านเท่าไรเหมือนกัน”