เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 209 เหลือเศษชิ้นส่วนอีกเพียงชิ้นสุดท้าย
ภายในอาณาเขต ท้องฟ้าปลอดโปร่ง มีเมฆบาง ๆ เฝินชี่นอนหมอบอยู่บนพื้นอย่างหมดสภาพ แขนขาอ่อนแรงจนไม่มีแรงแม้แต่จะยันตัวลุกขึ้นเอง
พอซ่งทิงหว่านได้ยินมังกรมารตอบตกลง นางก็รอให้เขาคลายอาณาเขต
เมื่อเห็นเฝินชี่ที่กำลังดิ้นรนคลานเข้ามาหาตัวเองอยู่บนพื้น นางก็เม้มปาก ก่อนจะเดินไปตรงหน้าเขาด้วยท่าทีเย็นชาเล็กน้อย “เจ้าไม่ได้รักข้า ทั้งหมดนี้เป็นแค่ข้ออ้างเพื่อสนองความต้องการของตัวเองเท่านั้น”
“ที่เจ้าหมกมุ่นกับข้า อาจเป็นเพราะเห็นตอนข้าสละชีวิตแล้วอิจฉาที่ทุกคนต่างจับตามองข้า หรืออาจเป็นเพราะตัวเองไม่มีทางเป็นคนที่ได้รับความเคารพเช่นนั้นได้ เลยอยากขังข้าไว้ข้างกาย ราวกับทำเช่นนี้แล้วจะช่วยเติมเต็มความริษยาที่ซ่อนอยู่ในใจเจ้าได้”
เขาเอาความรักมาอ้าง แต่ที่จริงกลับไม่เกี่ยวกับความรักเลยแม้แต่น้อย
พูดจบ ซ่งทิงหว่านก็หันหลังเดินจากไป โดยไม่สนสายตานิ่งค้างของเฝินชี่
มังกรมารหัวเราะหึ ก่อนเรียกกรงที่ทำจากเกล็ดมังกรออกมา โยนเขาเข้าไปในนั้น แล้วจึงสะบัดหางคลายอาณาเขตของตัวเอง
ตอนที่แสงตะวันส่องเข้ามาอีกครั้ง
เศษกระดาษที่ลอยอยู่ในอาณาเขตก็พลันปลิวว่อนขึ้นมา