เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 200 หนูน้อย
แต่สิ่งแรกที่พวกเขาเห็นกลับเป็นเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขนผู้มีพระคุณ
นั่นไม่ใช่คุณหนูคนสำคัญของจวนเจ้าเมืองหรอกหรือ
“ยังดี... ยังดีที่เจ้าเมืองยังเหลือลูกหลานไว้คนหนึ่ง”
บางคนพึมพำด้วยความสะเทือนใจ บางคนสูดจมูกแล้วพูดกับซ่งทิงหว่านว่า “หลายปีมานี้พวกเราได้รับความเมตตาจากเจ้าเมืองมามาก ถ้าลูกสาวคนเล็กของเจ้าเมืองไม่มีที่ไป ก็ให้ข้าเลี้ยงนางเองเถอะ”
คนอื่นพากันเห็นด้วย ทุกคนพูดกันเซ็งแซ่ว่าจะช่วยกันเลี้ยงเด็กที่เจ้าเมืองทิ้งไว้
ซ่งทิงหว่านยังคงสีหน้าเรียบเฉย มองใบหน้าของเด็กหญิงในอ้อมแขน แต่ไม่ได้พูดอะไร
ซ่งซือเหยาที่อยู่ข้างนางยังคงสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนหยิบศิลาศักดิ์สิทธิ์จากมือเด็กหญิงไป “พวกเราดับไฟประหลาดแล้วช่วยคนไว้ เศษบันไดสวรรค์ชิ้นนี้ก็ควรเป็นค่าตอบแทนของพวกเรา”
พอพูดแบบนั้น สายตาที่จับจ้องลูกสาวเจ้าเมืองก็ลดลงไปกว่าครึ่งอย่างเห็นได้ชัด
เด็กหญิงมองหินของบ้านตัวเองถูกเอาไป ก็ได้แต่อึ้ง อยากร้องไห้แต่ไม่กล้า