เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 179 ถึงยอดอวิ๋นเชวี่ย
หลังจากกินข้าวกับเฟิงเหย่ที่ร้านอาหารเสร็จ
เฟิงเหย่ก็บอกพวกเขาว่าไม่ต้องตามมา เขาอยากเดินเล่นคนเดียว ซ่งทิงหว่านกับไป๋หลี่ซี่เจียงสองอาจารย์ศิษย์จึงใช้ช่วงเวลานี้ค่อย ๆ เดินไปยังเขตศิษย์ฝ่ายนอกของยอดเขาฝูฉวี
ไป๋หลี่ซี่เจียงยังเล่าให้ฟังด้วยว่า ตอนที่ซ่งทิงหว่านเก็บตัวฝึก เขากับฉินสี่และคนอื่น ๆ ไปแย่งที่นั่งในโรงอาหารฝ่ายนอกอยู่พักใหญ่
“รังแกพวกศิษย์เด็ก ๆ สินะ”
ไป๋หลี่ซี่เจียงหัวเราะแหะ ๆ “ข้าเปล่าเสียหน่อย ต่อหน้าอาหาร ทุกคนเท่าเทียมกัน ใครแย่งที่นั่งได้ก็เป็นของคนนั้น”
ซ่งทิงหว่านมองเขาอย่างอ่อนใจ “เจ้านี่นะ วัน ๆ ไม่คิดอะไรเลย”
ไม่รู้ว่าเมื่อไรถึงจะรู้จักจริงจังกับเขาบ้าง
“ที่ไหนกัน พ่อแม่ข้าบอกว่าคนซื่อบื้อก็มีโชคของคนซื่อบื้อ”
จะบอกว่าศิษย์ตัวน้อยของนางไม่คิดอะไรก็ได้อยู่ แต่ถ้าจะบอกว่าเขาซื่อบื้อ ซ่งทิงหว่านไม่เห็นด้วยแน่