เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 ลอบเข้าไปในภูเขาอู๋ถง
ศพนอนเกลื่อนกลาดราวกับรองเท้าที่ถูกทิ้งขว้าง
ตันเถียนว่างเปล่า ไม่เหลือลมหายใจแม้แต่น้อย
ท่ามกลางศพที่กองอยู่หลายร่าง พวกเขาถึงกับเห็นใบหน้าของคนที่คุ้นตาอยู่บ้าง
“นี่มัน... นายน้อยเจ็ดแห่งตำหนักอู๋เฉินนี่นา” ฉินสี่ปิดปากด้วยความตกใจ
ครอบครัวของเขาตามหาตัวมานานมากแล้ว ถึงกับติดประกาศให้รางวัลตามหาคนไปทั่วหกภพ แต่ศพกลับ...กลับมาอยู่ที่นี่
ทั่วร่างมีร่องรอยถูกทรมาน แต่เสียชีวิตมาหลายวันแล้ว คราบเลือดแห้งกรัง ใบหน้ากลายเป็นสีเขียวคล้ำดำ
หลังจากพวกเขาออกจากแอ่งเลือดแล้ว อูหลิงถึงค่อยออกมาจากข้อมือของซ่งทิงหว่าน เขามองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ ก่อนจะพูดว่า “วิญญาณของพวกเขาหายไปหมดแล้ว”
ร่างของเขาในอดีต เคยถูกทิ้งขว้างตามใจเหมือนขยะอย่างศพพวกนี้หรือเปล่า
ซ่งซือเหยากำหมัดแน่น ก่อนจะหยิบศิลาบันทึกภาพออกมาบันทึกทุกอย่างตรงหน้าไว้