เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 65 นางเรียกแบบนี้ว่าร่าเริงเหรอ
เผ่าอวิ๋นอิ่นนิยมใช้ผ้าไหมลายเมฆลอยแสงตัดเย็บเสื้อผ้า เนื้อผ้าบางเบาราวกับปีกจักจั่น เวลาเคลื่อนไหวก็สะท้อนแสงระยิบระยับ อีกทั้งยังสลักอักขระป้องกันไว้ตอนตัดเย็บ โดยซ่อนอักขระให้กลมกลืนไปกับลวดลาย ดูลึกลับและงดงามสะดุดตา
อากาศของเผ่าอวิ๋นอิ่นไม่เหมือนโลกภายนอก ตอนนี้เป็นช่วงต้นฤดูร้อนพอดี
ซ่งทิงหว่านเลือกกระโปรงผ้าไหมปักลายสายน้ำนับพันสีเงินมาจากชุดหลายชุด เกล้าผมขึ้นครึ่งหนึ่งแล้วซ้อนเป็นชั้น ๆ ตรงรอยต่อประดับปิ่นไข่มุก ส่วนข้างขมับเสียบปิ่นเงินเอียงไว้เล็กน้อย มีจี้เงินห้อยลงมา ดูอ่อนโยนและสง่างาม
นางชินกับการแต่งตัวหลายขั้นตอนอยู่แล้ว พอส่องกระจกดูจนแน่ใจว่าแต่งตัวเรียบร้อย ก็เปิดประตูออกไป แล้วเคาะประตูห้องข้าง ๆ ทันทีโดยไม่ลังเล
“ใคร”
“พี่สาวเจ้าไง”
ประตูห้องเปิดผางออกด้วยปราณวิญญาณจากด้านใน ซ่งทิงหว่านยิ้มแล้วเดินเข้าไป
ซ่งซือเหยาสวมเสื้อคลุมผ้าไหมสีแดงลายเมฆดำ ปล่อยผมยาวนั่งอยู่หน้ากระจกแต่งหน้า ตรงหน้ามีกวานแต่งผมสารพัดแบบที่พี่สาวส่งมาให้วางกองอยู่
เห็นแล้วนางก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนเดินไปข้างน้องสาว แล้วหยิบหวีไม้เคลือบแก้วขึ้นมา