เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 สองปีต่อมา
เผลอแวบเดียวก็เข้าสำนักเวิ่นเจี้ยนมาได้สองปีแล้ว
“วันนี้จบการศึกษาแล้วนะ หว่านเอ๋อร์ อย่านอนตื่นสายล่ะ เสร็จแล้วพวกเราไปชวนไป๋หลี่กับอาจี้ลงเขาไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อดีไหม!”
ยามเช้า หมอกปกคลุมหน้าผานอกหน้าต่าง ดอกไม้บนขอบหน้าต่างมีน้ำค้างเกาะอยู่เล็กน้อย ขณะค่อย ๆ บานก็แผ่ปราณวิญญาณออกมา
หญิงสาวบนเตียงสวมเสื้อผ้าเนื้อบาง เสียงที่ส่งมาปลุกให้นางตื่น ดวงตาทรงเมล็ดซิ่งใต้คิ้วเรียวค่อย ๆ ลืมขึ้น ใสกระจ่างราวสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง นางยกมือขาวนวลขึ้นรวบผมยาวที่สยายอยู่ด้านหลังเป็นมวยรูปห่วง
ปิ่นยาวที่นางใช้เป็นอันที่ถูกใจที่สุดในบรรดาปิ่นทั้งกล่องที่เสิ่นจั๋วชวนส่งมาให้
ปิ่นอันนั้นใสราวแก้วผลึกน้ำแข็งทั้งอัน ประดับดอกเหมยโปร่งใสสามดอกกับใบไม้น้ำแข็งอีกสองสามใบ ขับให้ใบหน้านางดูขาวขึ้นอีกนิด
ต่างหูหยกฮ่าวสุ่ยห้อยยาวลงมา ดูเรียบง่ายอ่อนหวานเข้ากัน
นางลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน ลูกเสือขาวที่หมอบอยู่ตรงข้อมือก็ยกอุ้งเท้าฟู ๆ ขยี้ตา ก่อนจะลุกขึ้นยืนโงนเงน
“อ๋าวอู๋” พี่สาว