กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 390 เจ้าอยากรู้สิ่งใดกันแน่?
เยี่ยนซูเนี่ยนยังมิเคยเห็นเหวินจิ้นหลินเผยความเหนื่อยล้าออกมาจากภายในถึงเพียงนี้ คิดดูแล้วคงเหน็ดเหนื่อยยิ่งนักจริง ๆ
นางจึงพลิกกายกลับมานอนยังที่ของตน ไม่ส่งเสียงอีก ทั้งยังมิดลกล้าขยับเขยื้อน ด้วยเกรงว่าจะรบกวนการพักผ่อนของผู้อื่น
เสียงลมหายใจอันสม่ำเสมอที่แว่วมาจากข้างกาย ทำให้เยี่ยนซูเนี่ยนค่อย ๆ รู้สึกง่วงงุนขึ้นมาอีกครา
ยามลืมตาขึ้นอีกครั้ง ข้างกายก็ว่างเปล่าไร้เงาคนเนิ่นนานแล้ว ท้องฟ้าภายนอกสว่างโร่เต็มที่
นางวางมือลงบนที่นอนข้างกายเพื่อสัมผัสดู กลับไร้ซึ่งไออุ่นแม้เพียงนิด ราวกับว่าคนที่นางเห็นเมื่อยามเช้าตรู่เป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น