เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 358 เสียงร้องไห้จนแหบแห้งไปแล้วหรือไม่?
ในความทรงจำของเหวินซืออิ่ง แม่เป็นคนอ่อนโยนและมีเมตตามาโดยตลอด นางเติบโตมาจนปานนี้ แม้ยามที่แม่มีโทสะ ก็มิเคยเอะอะจนหน้าดำหน้าแดงมาก่อน
ดังนั้นในยามนี้นางจึงถูกเสียงตวาดลั่นของแม่ทำให้ตกตะลึงจนไม่ได้สติไปนานพักใหญ่
“ที่แท้การที่ข้าต่อสู้เพื่อตนเอง ในสายตาของแม่กลับกลายเป็นว่าข้าเห็นแก่ตัวหรือ?” เหวินซืออิ่งยิ้มเยาะตนเอง ขอบตาก็เริ่มแดงระเรื่อขึ้นตามมา “เช่นนั้นข้าต้องทำอย่างไรในสายตาของแม่ถึงจะมิเรียกว่าเห็นแก่ตัวเล่า? ในเมื่อตระกูลเว่ยมีเจตจำนงอยากให้ลูกสาวเข้าจวน ลูกสาวก็ควรจะตอบรับอย่างยินดีปรีดาเช่นนั้นหรือ?”
ฮูหยินโหวที่หันหลังอยู่เมื่อได้ยินถ้อยคำสะอึกสะอื้นของเหวินซืออิ่ง สติสัมปชัญญะก็พลันฟื้นคืนกลับมา
นางรีบหันกายกลับไป “แม่มิได้หมายความเช่นนี้!”