เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 294 เห็นแก่ประโยชน์จนลืมคุณธรรม
รอยยิ้มบนใบหน้าของบุรุษผู้นั้นดูประจบสอพลออยู่บ้าง เอ่ยว่า “มิใช่บอกแล้วหรือว่าบ่าวผู้น้อยหากินอยู่แถบถนนตะวันตกนี้มาตลอดปี อาณาเขตปกครองแถบถนนตะวันตกนี้ย่อมเป็นของบ่าวผู้น้อย หากมีงานการอันใดที่ต้องการคน ผู้ที่รู้ความย่อมมุ่งตรงมาหาบ่าวผู้น้อยทั้งสิ้น รับรองว่าจะจัดการให้พวกเขาอย่างเรียบร้อยแน่นอนขอรับ
พวกเขาบอกว่าขอเพียงก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นในร้านค้า ก็จะมอบตำลึงเงินให้บ่าวผู้น้อย 50 ตำลึงเงิน หากสามารถพาทุกคนไปเอะอะโวยวายถึงหน้าประตูจวนโหวหย่วนอันได้ ก็จะมอบให้บ่าวผู้น้อย 100 ตำลึงเงิน”
“เจ้าอย่าได้มาแจ้งจำนวนเท็จต่อหน้าข้าตรงนี้เสียให้ยาก!” เยี่ยนซูเนี่ยนแค่นหัวเราะเยาะเย้ยทีหนึ่ง
การหาอันธพาลกุ๊ยข้างถนนที่ไม่มีการมีงานทำเฉกเช่นพวกเขา ไหนเลยจะต้องใช้ตำลึงเงินถึง 50 ตำลึงเงิน หรือกระทั่ง 100 ตำลึงเงินกัน?