เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 ไม่คิดมากจนตันใจ
หงอิงพยักหน้า “ถูกต้องเจ้าค่ะ เพียงแต่ทางนั้นเป็นทิศทางที่มุ่งหน้าไปยังเรือนปีก”
เรือนปีกอยู่ค่อนข้างไกลจากลานเรือนด้านใน โดยทั่วไปล้วนเป็นที่พำนักของเหล่าหญิงรับใช้ขั้นต่ำที่ไม่ต้องคอยปรนนิบัติรับใช้ในลานเรือนของบรรดานาย หรือมิฉะนั้นหากเป็นบ่าวรับใช้ที่ปรนนิบัติในจวนโหวมาตลอดชั่วชีวิต ยามชราภาพทว่าไร้ที่พึ่งพิงหากไม่ยินยอมจะจากจวนโหวไป ก็จะถูกจัดให้อยู่ที่เรือนปีกเช่นกัน
ทว่าท่านโหวผู้ทรงเกียรติ ย่อมมิอาจเป็นไปได้ที่จะไปเยือนเรือนปีกเพื่อดูบ่าวรับใช้เหล่านั้นด้วยตนเอง ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงว่าคนรับใช้ชายประจำจวนหลายคนที่ติดตามอยู่เบื้องหลังเขาในมือต่างก็ยกกล่องเอาไว้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นไปเพื่อส่งสิ่งของให้แก่ผู้ใด
“คงจะไปดูอนุภรรยาเจียงเจ้าค่ะ” ลวี่หลิ่วต่อบทสนทนาโดยแทบไม่จำเป็นต้องคิด