เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 157 ชาตินี้ของเจ้าก็คงได้เพียงเท่านี้แล้ว
โชคดีที่ร่างกายของฮูหยินโหวอาวุโสยังคงอ่อนแออยู่ แม้จะโกรธจัดเพียงใด มือก็มิอาจออกแรงได้มากมายนัก
เหวินหว่านจิ่นมิได้รู้สึกถึงความเจ็บปวด ทว่ายังคงยื่นมือขึ้นลูบปรางแก้มของตนด้วยความตระหนกตกใจอย่างยิ่ง “แม่ ท่านตีข้าหรือ ท่านถึงกับลงมือตีข้าเชียวหรือ!”
นับตั้งแต่ที่นางลืมตาดูโลกขึ้นมา ยังมิเคยถูกแม่ลงมือตีมาก่อนเลยแม้แต่คราเดียว ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงการตบหน้าอันไร้ซึ่งความปรานีเช่นนี้
การที่นางกล้าอาละวาดในตระกูลฝ่ายแม่อย่างไร้ความยำเกรงเช่นนี้ แม้จะเห็นท่าทีโกรธเกรี้ยวของแม่ก็มิเคยคิดปรับเปลี่ยนท่าทีของตน มิใช่เพราะรู้ดีอยู่แก่ใจหรอกหรือว่าอย่างไรเสียตนก็เป็นลูกสาวของแม่ แม่ย่อมไม่มีทางตัดหางปล่อยวัดนางจริง ๆ เพียงเพราะเรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้?