เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110 สวนตะวันตก
ฝีเท้าของเหวินจิ้นหลินชะงักลง พลางมองไปยังเยี่ยนซูเนี่ยนด้วยความไม่เข้าใจ
“ราตรีสวัสดิ์เจ้าค่ะ!” เยี่ยนซูเนี่ยนแย้มยิ้มให้เขา เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
ครั้นมองดูร่างของเหวินจิ้นหลินเลือนหายไปจากสายตาจนหมดสิ้น เยี่ยนซูเนี่ยนจึงค่อยเอนกายลงนอนบนเตียงอีกครา
เดิมทีคิดว่าจะข่มตานอนได้ยากยิ่ง มิคาดว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภายนอกก็สว่างโร่เสียแล้ว
ยามที่เหล่าหญิงรับใช้เข้ามาปรนนิบัติ เยี่ยนซูเนี่ยนจึงได้รู้ว่าบัดนี้เพิ่งจะเลยยามเหม่าไปเพียงครึ่งเดียว หิมะตกหนักภายนอกทำให้คนแทบแยกแยะชั่วยามมิออก
หลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จสิ้น เยี่ยนซูเนี่ยนเดินมาที่หน้าประตู มองดูหิมะที่ทับถมกันหนาเตอะบนพื้น คิ้วพลันขมวดเข้าหากันโดยมิรู้ตัว
เมื่อทอดสายตามองเหล่าหญิงรับใช้เบื้องหน้าที่กำลังออกแรงกวาดหิมะที่ทับถมอย่างสุดกำลัง เยี่ยนซูเนี่ยนจึงถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง หันกลับไปถามว่า “ลวี่หลิ่วออกไปแล้วหรือไม่”