เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 30 ชายในชุดคลุมแพรสีดำสนิท
หงอิงยกโคมไฟยื่นออกไปนอกหน้าต่าง ส่องสว่างไปทั่วทั้งลานเรือนรอบหนึ่ง พลางเอ่ยอย่างมั่นใจ “ไม่มีนี่เจ้าคะ!”
เยี่ยนซูเนี่ยนเดินไปข้างเตียงสวมถุงเท้าและรองเท้าให้เรียบร้อย ทั้งยังหยิบเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมทับ ก่อนจะรับโคมไฟมาจากมือของหงอิง
“คุณนาย ดึกดื่นถึงเพียงนี้แล้ว ด้านนอกฝนยังตกหนักยิ่งนัก ท่านจะไปที่ใดเจ้าคะ” หงอิงมองเยี่ยนซูเนี่ยนเดินมุ่งหน้าออกไปด้านนอกโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา จึงรีบวิ่งเหยาะ ๆ ตามไปทันที
เพิ่งจะเดินมาถึงประตู ลมที่พัดพาไอชื้นของสายฝนก็ปะทะเข้าใบหน้า พัดโหมกระหน่ำเข้าใส่ร่างคน เพียงชั่วพริบตา เสื้อผ้าและเส้นผมต่างก็เปียกชื้น
หงอิงที่อยู่ด้านหลังยังคงร้องอุทานด้วยความตกใจ ฝีเท้าของเยี่ยนซูเนี่ยนมิได้ลังเลแม้แต่น้อย ปล่อยให้สายฝนซัดสาดลงบนร่าง เงาร่างได้หลอมรวมเข้าไปในม่านราตรีแล้ว