เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 305 สองฝ่ายประจันหน้า
ฝูงอสูรน้อยนับไม่ถ้วนใช้สี่ขาค้ำยันพื้น มองดูพรรคพวกข้างกายระเบิดออกต่อหน้าต่อตา พวกมันดิ้นรนคลานไปได้ไม่กี่ก้าวก็ตัวกระตุกชักเกร็ง แกนอสูรที่ผสมปนเปกันหลุดออกแล้วระเบิดออก
ดวงตาสีแดงฉานเบิกค้างกระทั่งสิ้นใจตายสนิท เสียงเคลื่อนไหวขยับเขยื้อนยุกยิกดังสนั่นจนผู้คนที่ยังตั้งตัวไม่ติดต่างรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ
วิชามิมรณะมิแตกดับขั้นที่สี่ใช้ควบคุมอาวุธวิญญาณเบื้องบนและควบคุมวิญญาณอสูรเบื้องล่าง เพียงยกมือก็สามารถถล่มรังอสูรได้—
ส่วนฉีอี้และเสิ่นเจี้ยนเวยดวงตาแข็งค้าง ช่วงเวลาหนึ่งไม่รู้ควรจะมองเซี่ยฉีที่หวนคืนมาในที่สุด หรือมองลู่เฟิงที่ถูกแทงจนทะลุร่างกันแน่
กลางอกของพวกเขาดูราวกับถูกคว้านเนื้อสดออกไป พวกเขาโลดแล่นบำเพ็ญเพียรมา 500 ปี ในโลกผู้บำเพ็ญถือว่ายังเป็นเพียงเด็กน้อย ทว่ากลับผ่านวสันต์สารทของมนุษย์ปุถุชนมาหลายชั่วอายุคน จิตใจย่อมไม่เหมือนตอนที่อายุสิบกว่าปีในสำนักศึกษาชางหลาน
ทว่าวีรกรรมในอดีตนานัปการกดทับอยู่ในใจ ยามเห็นสหายรักสิ้นใจตายต่อหน้า ยามนี้เจ็บปวดลึกถึงกระดูก ห้าอวัยวะตันแตกสลาย—