เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 237 ฉู่เหยียนถิงจู่ ๆ ก็ดีขึ้น
ฉู่เหยียนถิงและเจียงอวิ๋นชิงรับหน้าที่ปลุกให้ตื่น เซี่ยฉีใช้พลังวิญญาณนำทางกระสวยเมฆาให้จอดลงนอกเมือง คนสิบกว่าคนชะโงกหน้าออกมาจากห้องของตนด้วยความงัวเงีย บิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะหยิบกระบี่แล้วเดินเข้าเมืองไป
เจ้าภาพของภารกิจในครั้งนี้คือตระกูลจางแห่งเมืองอิ๋ง ซ่งหมิงเสวี่ยหยิบอักขระยันต์ของสวีซั่งกวานออกมาเพื่อนำทางพวกเขาไปยังจวนตระกูลจาง
ทว่าสภาพความน่าเวทนาของเมืองอิ๋งตลอดรายทางนั้น กลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่พวกเขาจินตนาการเอาไว้เสียอีก
พวกเขาเดินทางจากสำนักของตนมาศึกษาเล่าเรียนที่สำนักศึกษาชางหลาน โดยมีเขตอาคมชั้นแล้วชั้นเล่าคอยปกป้องพวกเขาให้ห่างไกลจากความวุ่นวาย จึงไม่ค่อยรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวภายนอกมากนัก
แม้แต่ซ่งหมิงเสวี่ยที่กังวลต่อสถานการณ์มากที่สุด ก็รู้เพียงคร่าว ๆ ว่าเผ่าอสูรไม่ค่อยสงบเสงี่ยมนัก และมีหลายสำนักเล็ก ๆ บริเวณชายแดนสองเผ่ามนุษย์อสูรต้องประสบเคราะห์กรรม ท่านอาจารย์ของพวกเขา รวมถึงหกจอมแห่งใต้หล้าคนอื่น ๆ นอกจากโหลวฉงไป๋ผู้ทรยศ ต่างก็กำลังบำเพ็ญใหม่เขตอาคมอยู่ที่ชายแดนสองเผ่ามนุษย์อสูร
ไม่นึกเลยว่าบนพื้นที่มณฑลแห่งนี้ จะถูกเผ่าอสูรก่อความวุ่นวายได้ถึงเพียงนี้—
หอประตูเมืองที่เรียงรายเต็มไปด้วยร่องรอยความเสียหาย ใบไม้แห้งกองสุม ไร้ผู้คน เงียบเหงา อัสดงดุจโลหิตสาดส่องลงบนเมืองอิ๋ง ตกกระทบลงบนร่างไร้วิญญาณที่เย็นเยียบของเหล่าผู้บำเพ็ญและราษฎร
ดาบกระบี่หักสะบั้น ฉินและไผ่แตกละเอียด ซากกระดูกขาวเกลื่อนกลาดกลางทุ่ง