เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 164 หมาน้อยฉี มีแต่ความไว้ใจ มีแต่ความภักดี
“รากวิญญาณวารีเป็นสิ่งที่พ่อแม่ผู้ให้กำเนิดมอบให้แก่ข้า อีกทั้งมันยังช่วยให้ข้ายืนหยัดอยู่ในโลกนี้มาสิบกว่าปี ไม่มีเหตุผลใดที่ข้าจะต้องสละทิ้งเพียงเพราะความเกลียดชัง”
ซ่งหมิงเสวี่ยค่อย ๆ ยกมือขึ้น ถือกระบี่ตั้งท่า อานุภาพที่เฉียบคมพุ่งตรงเข้าหาเย่ฟู่จนอากาศแตกสลาย——
เส้นลมปราณของเย่ฟู่เผยให้เห็นไอเย็นที่เสียดกระดูก เพียงชั่วพริบตาเดียวก็ถูกแช่แข็งจนทะลุปรุโปร่ง เขาได้แต่เฝ้ามองหิมะธารเงินพุ่งตรงเข้าหาจุดชีพจรชีวิตโดยไม่สามารถขยับเขยื้อนหรือหลบหลีกได้เลย
บนแท่นประลองที่เดิมทีพลังวิญญาณวารีเหมันต์แยกจากกันอย่างชัดเจน ไอเย็นได้กวาดเอาพลังวิญญาณวารีที่นุ่มนวลไปในชั่วพริบตา หมอกเหมันต์หนาทึบพร่ามัว เผยให้เห็นดวงตาเรียวรีที่ดูเหนื่อยล้าของเย่ฟู่
เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของซ่งหมิงเสวี่ย ก่อนหน้านี้เขายังสามารถหลอกตัวเองได้ว่า หากขึ้นแท่นประลองไปก็ยังพอมีโอกาส
แต่ตั้งแต่ที่ซ่งหมิงเสวี่ยเผยรากวิญญาณวารีออกมาเมื่อครู่ เย่ฟู่ก็เข้าใจทันทีว่าเขาได้พ่ายแพ้อย่างหมดรูปแล้ว
เดิมทีก็เป็นบุตรผู้เป็นที่โปรดปรานแห่งสวรรค์ที่ไม่มีที่ติอยู่แล้ว เขายังมีความกล้าหาญยอมเสี่ยงชีวิตแบกรับความเสี่ยงว่าหากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็อาจตกนรกไม่มีวันหวนกลับ ฝืนผนึกรากวิญญาณเดี่ยวระดับสูงสุดสองสายเอาไว้ในห้วงสมุทรแห่งปัญญาตนเองอย่างแข็งกร้าว