เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 เรื่องเมื่อครั้งนั้น สวรรค์กำหนดไว้
เซี่ยเค่อพึมพำไม่หยุดหย่อน ในที่สุดหลังจากสาธยายความอัดอั้นตันใจที่เซี่ยฉีเคยระบายไว้กับเขาเมื่อไม่กี่ปีก่อนให้ซ่งหมิงเสวี่ยฟังจนหมดสิ้น เขาก็หันไปมองเซี่ยฉีด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามหลังจากรู้ตัวช้า:
“เจ้าเมื่อครู่มัวแต่กะพริบตาใส่ข้าตลอด หรือว่ามีทรายเข้าตา?”
《ฮ่า ๆ! ทรายเข้าตาบ้าบออะไรกัน!》
《เสือดาวน้อย เจ้าไปคบเพื่อนแบบไหนมาเนี่ย! ไอคิวไม่ทำงานเลยสักนิด!》
《แผนการกวาดล้างความไม่รู้ของเผ่ามังกรต้องรีบทำด่วนแล้ว ให้เด็ก ๆ ไปอ่านหนังสือกันเถอะ แต่ละคนโง่จนน่าสงสารจริง ๆ》
《อย่าว่าแต่เซี่ยฉีเลย ข้ารู้สึกว่าข้าสิ้นหวังแทนแล้ว...》
เซี่ยฉีถอนหายใจอย่างยอมรับชะตากรรม เขารู้สึกว่าหัวโขกอันคุ้นเคยอยู่ห่างจากเขาไปไม่ไกลแล้ว
และแล้วสายลมคุ้นเคยก็พัดผ่านข้างหู เซี่ยฉีหลับตาลงโดยสัญชาตญาณเพราะจิตสำนึก แล้วหลุดปากออกมาว่า “ข้าผิดไปแล้ว”
ยอมรับผิดไวพอ แต่หัวโขกก็ยังคงโขกลงมาตามเสียงนั้น—