เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 122 ทิศทางแห่งมรรคของซ่งหมิงเสวี่ย
เมื่อได้ยินคำว่า “สือหลิง” เซี่ยฉีก็รู้ตัวว่าไม่อาจโต้แย้งได้ เขาคุกเข่าลงครึ่งหนึ่งหน้าเตียงนอนของตน เม้มริมฝีปากแน่นพร้อมก้มศีรษะลงต่ำ ไม่กล้าสบตาซ่งหมิงเสวี่ยแม้แต่น้อย
ทว่าสายตาของซ่งหมิงเสวี่ยกลับแผดเผาจนเซี่ยฉีอยู่ไม่เป็นสุข เซี่ยฉีจนปัญญาจึงได้แต่พึมพำเสียงเบาหวิวว่า “ทราบแล้ว”
คำตอบที่คลุมเครือเช่นนั้นซ่งหมิงเสวี่ยย่อมฟังไม่เข้าใจ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นขึ้นอีกส่วน “พูดให้ดังขึ้น!”
ขอบตาของเซี่ยฉีแดงก่ำด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ แม้ปราณมารที่สูญเสียการควบคุมเมื่อครู่จะถูกอัคคีกรรมไร้สิ้นสุดและซ่งหมิงเสวี่ยสยบลงแล้วก็ตาม——
ทว่าเมื่อครู่เซี่ยฉีก็อยู่ห่างจากธาตุไฟเข้าแทรกเพียงก้าวเดียวเท่านั้น
พริบตาเดียวอยู่บนสวรรค์ พริบตาเดียวอยู่ใต้ขุมนรก
เขายังอ่อนวัยนัก ความหวาดกลัวที่แฝงอยู่เบื้องหลังทำให้ท้ายทอยของเขาเย็นวาบ เมื่อถูกซ่งหมิงเสวี่ยซักไซ้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาก็งอนประชดส่งเสียงให้ดังขึ้นอีกหน่อย:
“ทราบแล้ว!”
ซ่งหมิงเสวี่ยนั่งอยู่บนเตียงนอนของเซี่ยฉี มองลงไปเบื้องล่างเห็นเซี่ยฉีหมอบอยู่ขอบเตียง