เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 ซ่งหมิงเสวี่ย—วิชาจิตอิสระ!
“แก่นปราณของมนุษย์ปุถุชนจะมีประโยชน์อันใด? หากไม่ใช่เพราะอยู่ในถิ่นทุรกันดารห่างไกลเช่นนี้โดยไม่มีหนทางอื่น พวกข้าจะต้องลงมือกับพวกมนุษย์ปุถุชนเหล่านั้นหรือ? ออกแรงไปตั้งครึ่งค่อนวันกว่าจะได้แก่นปราณเพียงริ้วเดียวมา แถมยังต้องแปดเปื้อนกรรมของมนุษย์ปุถุชนอีก อัปมงคลจริง ๆ!”
ผู้บำเพ็ญไม่อาจแตะต้องชะตาชีวิตของมนุษย์ปุถุชน มิเช่นนั้นกรรมทั้งหลายจะส่งผลทั้งหมดในยามที่ต้องเผชิญเคราะห์สวรรค์ในภายภาคหน้า
ซ่งหมิงเสวี่ยมองใบหน้าอันละโมบของคนตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา สิ่งที่คนเหล่านี้เสียดายไม่ใช่ชีวิตของมนุษย์ปุถุชนที่ถูกพวกเขาพรากแก่นปราณไปอย่างง่ายดายจนไร้หนทางรอด แต่คือแก่นปราณที่ได้รับมาหลังจากแปดเปื้อนกรรมนั้นมีน้อยเกินไป
ทั้งที่ต่างก็เป็นเผ่ามนุษย์แท้ ๆ……
กลับมองชีวิตเผ่าพันธุ์เดียวกันเป็นเพียงใบหญ้า! สวมหนังมนุษย์ แต่กลับกระทำเรื่องราวของสัตว์เดรัจฉาน!
《เหี้ยเอ๊ย!》
《แปลว่าไม่ใช่สัตว์อสูรอาละวาดเลย! คนพวกนี้ต่างหากที่ทำ!》