กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 36 ยื่นมือไม่ตีคนหน้ายิ้ม
ทั้งสองนอนหลับกันจนฟ้ามืดฟ้ามัว ในที่สุดยามเที่ยงวันของวันถัดมา ลู่กวานหลานและลู่เฟิงที่เตรียมตัวจะกลับสำนักชางอวิ๋นก็เคาะประตูห้องของทั้งสอง
《? ไม่ใช่แล้ว!》
《สะเทือนใจตั้งแต่เปิดฉาก!》
《เมื่อคืนตอนนอนยังแบ่งขอบเขตชัดเจนอยู่เลย ทำไมพวกแกถึงไปกอดก่ายกันได้ล่ะเนี่ย?》
《โอ้ไม่ ท่าทางแย่ชะมัด!》
《เช้าตรู่แบบนี้ อยู่ในวัยปราณโลหิตคึกคะนองแบบนี้ จะไม่มีอะไรกันหน่อยเหรอ…》
《งั้นก็ใช้ฝ่ายตรงข้ามระบายไฟสิ เรื่องแค่นี้เอง ฉันชอบดู!》
คนที่ถูกเสียงเคาะประตูปลุกให้ตื่นก่อนคือเซี่ยฉี เขาเปิดตาขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับเป็นใบหน้าเย็นชาชวนหลงใหลที่ไม่มีที่ติของซ่งหมิงเสวี่ย
เซี่ยฉี: “…”