กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 134 นอนคนเดียว
ซานจ้วงไม่เฉื่อยชาเหมือนยามปกติอีกต่อไป ตื่นเต้นยินดีประหนึ่งลิงน้อย ตัวเขาเล็กร่างวิ่งไปมารอบเรือนหลังใหญ่ที่กว้างขวาง เดี๋ยวลูบผนังที่เพิ่งก่อขึ้นใหม่ เดี๋ยวแหงนมองขื่อเรือนอันสูงลิบ ปากส่งเสียงร้อง "วา" ด้วยความอัศจรรย์ใจไม่ขาดสาย
ซางซางก็ก้าวขาสั้น ๆ เดินตามหลังพี่ชาย ไปเยี่ยมชมห้องหับแต่ละห้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น
สำหรับเด็กน้อยวัยสามขวบแล้ว เรือนหลังนี้ใหญ่โตเหลือเกิน วิ่งรอบหนึ่งก็เหนื่อยหอบตั้งหลายเฮือก ทว่านางกลับยังคงสนุกสนานจนไม่รู้เหน็ดเหนื่อย
โจวชิงหลิงย้ายของลงจากรถ พอจัดเก็บเรียบร้อยแล้ว ก็จูงมือขวาเล็ก ๆ ของซางซาง นานางไปดูห้องส่วนตัวสตรีที่เป็นของนาง