ตอนที่ 129 มีปากยากเอื้อนเอ่ย

ตอนที่ 129 มีปากยากเอื้อนเอ่ย

เหมียวโส่วเถียนถูกจ้องมองจนรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว นิ่งอึ้งไปครึ่งค่อนวัน กว่าจะตอบสนองต่อความหมายของพวกเขากลับมาได้ ก็กล่าวด้วยสีหน้าโง่หงมในทันใด “พวกท่าน... พวกท่านมองข้าทำไมกัน ข้าไม่ได้หาเงินพบเสียหน่อย!”

พอคำนี้เอ่ยออกมา บรรยากาศภายในเรือนก็พลันเหนียวหนืดแข็งค้าง สีหน้าของทุกคนต่างแปรเปลี่ยนไป รอยยิ้มบนใบหน้าของยายเฒ่าเหมียวแข็งค้าง คิ้วของตาเฒ่าเหมียวขมวดเกร็งเป็นปม เหมียวเกินเจิ้งยิ่งมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อยิ่งนัก