กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 97 ไร้ยางอาย
วันนั้นเขาเพิ่งกลับมาจากแปลงนา ผ้าหยาบปานบนเรือนร่างเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ แนบแนบชิดติดกาย ชวนให้รู้สึกเหนอะหนะไม่สบายตัวเป็นระลอก ๆ
น้ำที่พกติดตัวมาก็ดื่มหมดไปนานแล้ว คอแห้งผากยิ่งนัก ลำคอราวกับจะมีควันพวยพุ่งออกมา แต่เขากลับถูกยายเฒ่าเหมียวเหนี่ยวรั้งไว้จนถอนตัวไม่พ้น ทำได้เพียงข่มความหิวกระหาย พลางเช็ดหยาดเหงื่อที่ไหลหยดจากหน้าผากไม่ขาดสาย พลางรับมือการไต่ถามของนาง
“เงินน่ะหาได้นิดหน่อย แต่ส่งให้คนอื่นไปหมดแล้ว!” เหมียวชุนเซิงกล่าว